Zwanger

9 maanden een bolle buik

Na onze trouw beslisten Maarten en ik om te stoppen met anticonceptie. We voelden ons klaar om een gezinnetje te worden. Op 24 oktober 2017 werd ik wakker en voelde ik me wat vreemd. Met lichte buikkrampen vroeg ik me af of ik toch niet eens een zwangerschapstest moest doen. Die ochtend zag ik na twee minuten wachten een positieve zwangerschapstest. De start van een negen maanden durend avontuur.

De start van mijn zwangerschap was toch vooral gevuld met angst door de vele bloedingen en wachten op bloedonderzoeken. Na het derde onderzoek was het duidelijk: we waren echt zwanger.

Sommige vrouwen hebben een droomzwangerschap met weinig of geen kwaaltjes, anderen hebben een zware zwangerschap met heel veel kwaaltjes. Bij mij zat het ergens tussenin. Ik was elke ochtend misselijk, maar vond doorheen de tijd wel trucjes om hiermee om te gaan. Zo stond er steeds een doosje met cornflakes naast mijn bed om meteen iets droog te kunnen eten. Niets drinken voor 8u30 zorgde ervoor dat ik de misselijkheid meestal de baas kon zijn. Daarnaast had ik ook wel wat last van zure oprispingen, gelukkig bestaan er hiervoor heel wat goede middeltjes.

Ondanks deze kwaaltjes kon ik ook echt genieten van het zwanger zijn. Het zien groeien van dat kleine wondertje in je buik. De kleine schopjes en bewegingen die je doen dromen. De eerste kleertjes kopen, de babykamer inrichten, het park plaatsen in de living en de commode klaarmaken. Maar vooral het dragen van zwangerschapsbroeken, héérlijk!

Op 33 weken werden we even opgeschrikt. Ik had last van buikkrampen en harde buiken. Doordat ze bleven aanhouden, namen we contact op met de vroedvrouw. Zij raadde ons toch aan om naar het ziekenhuis te gaan. Daar werd ons meegedeeld dat het ging om vroegtijdige weeën en dat men meteen ging starten met weeënremmers en longrijping. Gelukkig hebben de weeënremmers hun werk zeer goed gedaan en kon ik na een weekje in het ziekenhuis terug naar huis met het advies om het rustig aan te doen en goed te luisteren naar mijn lichaam.

Tot 37 weken en 6 dagen heb ik heel flink dit advies gevolgd. Op een mooie zondagavond stelde ik voor aan Maarten om nog eventjes te gaan wandelen en die nacht brak mijn water. Na 37 weken wachten en verlangen was het dan eindelijk tijd om ons wondertje te ontmoeten.

Bedankt voor het lezen van deze blog! Hopelijk hebben jullie ervan genoten!

Heel veel groetjes

Sien

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *